Food for thought

Mag ik dat zeggen?

Mag ik dat zeggen?

Je uitspreken over allerhande zaken is tegenwoordig de normaalste zaak van de wereld. Trollen, de moedermaffia en reaguurders doen dit op dagelijkse basis. Daar vind ik dan weer wat van. Mag ik dat zeggen?

Wat ik moeilijk te begrijpen vind is de manier waarop het blijkbaar gerechtvaardigd is om je mening, wanneer deze verschilt van anderen, op een manier te ventileren dat het schade toebrengt. Fysieke en mentale schade zelfs, doordat er met verbaal en non-verbaal geweld allerlei sociale grenzen worden opgezocht en overschreden. Mag ik dat zeggen?

Ik ben groot voorstander van persoonlijke ontwikkeling, individualisme i.c.m. collectivisme. De combinatie van jezelf vooropstellen om zo van betekenis te zijn voor anderen is een manier waarop ik graag in het leven wil staan. De balans (vroeger vond ik dat echt een vies woord) vinden tussen jezelf en de rest van de wereld is voor mij een zoektocht naar innerlijke rust. Kunnen we als collectief er dan niet voor zorgen dat deze pandemie waarin we nu zitten, we als Westerse wereld gebruiken voor persoonlijke ontwikkeling en reflectie? Dus ongefilterd je slecht onderbouwde mening, anoniem het internet op slingeren vind ik ongepast. Mag ik dat zeggen?

Ik ben alles behalve gelovig opgevoed maar heb vroeger tijdens mijn middelbare schooltijd wel een religieuze zoektocht ondergaan, daarin is mij altijd deze uitspraak bijgebleven. ”Wat u niet wilt dat u geschied, doe dat ook een ander niet.” Balans dus, of nog mooier, evenwichtigheid, iets mooiers is er niet mijns inziens. Ik realiseer mij dat een volledige gelijke wereld en samenleving een utopie is maar als iedereen nou zijn eigen verantwoordelijkheid is neemt is er een begin. Dus doe eens normaal en gedraag je. Mag ik dat zeggen?

Wat wil jij graag zeggen?

Tags:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *